“Kittiwake, kittiwake!”, hoor ik heel hard als ik het strand oploop. Zo klinkt dus de hoge, schelle roep van een drieteenmeeuw. De Engelsen hebben deze soort gemakshalve genoemd naar hoe zijn roep klinkt, kittiwake. Vandaag is het helder weer en ik kan zelfs de kust van Engeland zien. Het is hoog water en het strand is nu heel smal. Vanuit hier heb ik een fantastisch zicht op een kolonie drieteenmeeuwen, die met honderden paartjes op de witte krijtrotsen bij Cap Blanc-Nez hun nesten hebben gemaakt. Overal klinkt kittiwake boven de wind en het geraas van de zee uit. “Kijk daar, in een holletje zit een noordse stormvogel”, zegt Vincent, vrijwilliger van de Franse Vogelbescherming LPO (Ligue pour la Protection des Oiseaux). Ik heb hem en twee collega’s eerder vandaag op het wandelpad GR120 (GR staat voor Grande Randonnée, langeafstandspad) ontmoet. Vroeg in de ochtend ben ik in Calais gestart met de zesdaagse wandeltocht van Avontuur Dichtbij langs de Opaalkust. Alles is geregeld. Ik hoef ‘alleen’ maar te lopen en te genieten. Gisteravond ben ik in de eerste accommodatie, een mooie typisch Franse B&B in het centrum van Calais, aangeschoven voor een table d’hôtes: een avondmaal bereid door de eigenaar. Laurent en zijn Nederlandse vrouw Nathalie aten ook mee. Zo’n table d’hôtes heeft iets huiselijks en ik vond het een mooie start van mijn micro-avontuur in Frankrijk.

Inmiddels heb ik een paar uur wandelen achter de rug. Calais heb ik al lang achter me gelaten. Vanaf het moment dat ik aan het eind van de boulevard het strand opstapte en verderliep door het duingebied voelde ik me heerlijk vrij. Af en toe kijk ik nog op mijn wandelapp Komoot, maar alles gaat goed. Vanaf het strand zie je hier en daar bunkers, overblijfselen uit de Tweede Wereldoorlog.

Vogelhotspot
Ik loop een stuk op met Vincent en de andere vrijwilligers van de LPO. Toevallig had ik gelezen dat Avontuur Dichtbij voor elke reis naar de Opaalkust een donatie geeft aan de Franse Vogelbescherming. Dat vond hij natuurlijk heel leuk om te horen. Hij vertelt dat de kapen van de Opaalkust een belangrijke vogelhotspot zijn, ook voor trekvogels. Het waait stevig vandaag, zo’n 50 kilometer per uur. Ik doe mijn capuchon op. We lopen terug naar het wandelpad, waar het iets minder hard waait. Boven onze hoofden dansen zwaluwen op de wind. Vlak langs de kust zijn akkers, velden vol koolzaad en hier en daar een struik of boom. Ik stop om foto’s te maken van het geweldige uitzicht op de kaap en de zee daarachter die vandaag witte schuimkoppen heeft. We lopen verder op het wandelpad, dat flink omhoog gaat. Het is maar goed dat we iets langzamer lopen, want plotseling stopt Vincent en grijpt naar zijn verrekijker: “Een roodborsttapuit! En ook nog een prachtig mannetje met een witte halsvlek en oranjerode borst.” Ik kijk door de verrekijker en zie hem parmantig aan de bovenkant van een struik zitten. Verderop horen we winterkoninkjes. We zien de kleine vogeltjes niet, maar hun zang klinkt luid en duidelijk.

Heerlijk om hier als een vogel zo vrij te wandelen! Voordat ik het weet ben ik in Wissant aangekomen, waar ik vanavond in hotel de la Plage verblijf. Nou ja ‘voordat ik het weet’…Ik heb toch ruim 20 kilometer in de benen. Op het terras van het hotel drink ik een Blanche de Wissant, een lokaal gebrouwen witbiertje. 

Van Wissant naar Wimereux
De volgende ochtend ben ik alweer vroeg uit de veren. Nog een beetje stijf van de vorige wandeldag loop ik naar beneden waar het ontbijt wordt geserveerd. Het sfeervolle gebouw dateert van eind 19^e eeuw. Je hebt ook echt het gevoel terug in de tijd te gaan, hoewel de inrichting smaakvol eigentijds is. In mijn reisbescheiden lees ik dat het een lange, maar prachtige wandeldag gaat worden. Qua weer kan ik het niet beter treffen! Strakblauwe hemel en iets minder wind dan gisteren (hoewel je gelukkig de wind meestal in de rug hebt als je het wandelpad GR120 in zuidelijke richting loopt). Ik zie zelfs de witte kliffen aan de overkant in Engeland die weerkaatsen in de ochtendzon. Vanuit hier lijken ze heel dichtbij. Ook het uitzicht op de baai van Wissant is fenomenaal. Onderweg blijf ik maar kijken naar de verschillende kleuren van het water: van heel donker tot licht. Ik passeer Audresselles. Dit dorpje ligt vlak aan zee en ik besluit er een kop koffie te drinken. Ik heb tenslotte alle tijd, hoewel er vandaag ook weer ruim 20 km. op het programma staat.

Fort in zee
Niet gek ver na Audresselles kom ik in Ambleteuse. Vanaf de boulevard zie je een groot fort dat met vloed omringd is door de zee. Als ik aankom is het laag water. Het Fort Vauban is genoemd naar de lievelingsarchitect van Lodewijk XIV. Overal in Frankrijk zie je vestingwerken van Sébastien le Prestre de Vauban. Dit fort werd eind 17^e eeuw gebouwd om de kustlijn te verdedigen. De kustroute gaat hier een stukje het binnenland in om vervolgens over de rivier La Slack (waar een prachtig duingebied begint) verder te gaan naar Wimereux, mijn eindbestemming voor vandaag. Ook hier logeer ik in een sfeervol hotel, hotel de Wimereux (zo’n 500 meter van zee). Een must-see is de boulevard van Wimereux, hier la digue genoemd (wat de dijk betekent). De huizen met gekleurde gevels uit de Belle Epoque zijn heel fotogeniek. Na vandaag kan ik geen boe of bah meer zeggen, maar ik voel me wel heel voldaan. Ik eet een heerlijke salade en drink een wijntje in het restaurant van het hotel en ga op tijd naar mijn kamer.

Cultuur snuiven in Boulogne-sur-Mer
De volgende ochtend is de laatste ochtend dat mijn bagage wordt opgehaald en naar de laatste accommodatie van mijn reis wordt gebracht, in Boulogne-sur-Mer. In Boulogne verblijf ik twee dagen en Avontuur Dichtbij heeft veel tips gegeven voor bezienswaardigheden. Maar eerst nog de laatste, korte wandeling, van Wimereux naar Boulogne-sur-Mer. In de reisbescheiden stond al dat de aankomst in het havengebied van Boulogne wel even wennen is na de afgelopen dagen heerlijk langs kustpaden met magnifieke uitzichten te hebben gelopen. Maar ja, de GR120 loopt langs de kust en dus ook door havengebieden zoals hier.

Gelukkig ben ik de haven zo vergeten als ik boven de ommuurde oude stad van Boulogne zie. Dit maakt alles meer dan goed! De pittoreske, smalle, middeleeuwse straatjes, een kasteel, de enorme basiliek met onder de grond de grootste crypte van Frankrijk. En ik kon het wandelen natuurlijk niet laten en ik heb 1,5 kilometer over de stadswallen gelopen. Heel leuk om na een paar dagen natuur ook weer even wat cultuur op te snuiven.

Van Le Portel naar Equihen-Plage
Mijn laatste wandeldag alweer! Avontuur Dichtbij tipt een wandeling van Le Portel naar Equihen-Plage, ook onderdeel van het kustpad de GR120. Op hun aanraden neem ik de bus naar Le Portel, want ik heb geen zin om een heel stuk door havengebied te lopen. Dat was een goede keus. Vanaf de bushalte ben ik in nog geen tien minuten weer langs zee aan het wandelen. Ook vandaag is het prachtig wandelweer dus volop genieten. Helaas morgen alweer naar huis, maar dit was een fantastische wandelreis. Een echte aanrader.